Asla bir oyuncu olacağımı beklemiyordum. Erken hayatımın çoğunda, video oyunları başkaları için bir şey gibi geliyordu. Kız kardeşimin Marble Blast Gold oynayışını izler, bulmacalar çözer ve seviyelerde zıplarken düşünürdüm… Ne anlamı var? Sadece tekrar tekrar mı yapıyorsun?
Sonra dünya altüst oldu.
9/11 sırasında şehir merkezindeydim. Uçakların çarptığını gördüm. Kulelerin yıkılışını izledim. Fiziksel olarak eve sağ salim döndüm ama içimde bir şeyler değişti. Kısa bir süre sonra OKB geliştirdim. Bir şeyleri kontrol etmeye başladım. Yıkamaya. Kaçınmaya. Tekrarlamaya. Beynim, kontrol dışı hissettiren bir dünyaya anlam vermeye çalışıyordu.
Ve işte o zaman The Sims hayatıma girdi.
The Sims'te Genç Bir Kız The Sims Oynuyor (Simception)
Bir yaz tatili sırasında başladı. Kuzenlerimin odasına girdim ve ekrandaki bir karaktere hangi kıyafeti verecekleri konusunda tartıştıklarını gördüm. Dijital bir giydirme oyunu gibi görünüyordu ve bu konuda yeterince bilgi sahibiydim ki ilgimi çekti. Ama sonra bir düğmeye tıkladılar, ekran değişti ve aniden bu karakterin bir evi oldu. Bir işi. Bir hayatı. Bir ailesi vardı. Hikayesini birlikte inşa ettik.
O seyahat bittiğinde, o sim tam teşekküllü küçük bir hayat yaşamıştı. Ve bilmediğim bir şeyi bulmuştum.
Ebeveynlerime The Sims için yalvardım.
Bilgisini bilmeyenler için The Sims, ilk olarak 2000 yılında piyasaya sürülen bir yaşam simülasyon oyunudur. Seviyeleri veya son patronları yoktur. Kazanmak veya kaybetmek yoktur. Sadece hayatlar inşa edersiniz. İnsanlar, evler, ilişkiler, kariyerler yaratırsınız. En son sürümü The Sims 4, 2022'de oynaması ücretsiz oldu. The Sims 5 şu anda geliştirme aşamasında. Ama o zamanlar bildiğim tek şey, kendimi… sakin hissettiren bir şey bulduğumdu.
The Sims Franchise
Çünkü gerçek hayatta güçsüz hissediyordum. Kalıplara ve ritüellere takılmıştım, dünyayı bir arada tutmaya çalışıyordum. Ama The Sims'te ritüellere ihtiyacım yoktu. Kontrolüm vardı. Oyunu istediğim an durdurabilirdim. Duvar kağıdını, işi, ruh halini seçebilirdim. İstediğim dışında hiçbir şey olmazdı.
Ve hepsi buydu.
Yaşlandıkça hayat değişmeye devam etti. Okullar değişti. İnsanlar geldi ve gitti. Ama The Sims kaldı. Benim sabit noktam oldu - her şeyin anlamlı olduğu tek yer. Lisede ait değilmişim gibi hissediyordum. Sessiz, içine kapanıktım. Kulüplere katılmıyordum çünkü orada olmaya layık olduğumu düşünmüyordum. Ama The Sims'te biri olabiliyordum. Başarılı bir sanatçı. Parlak bir bilim insanı. Güzel bir mutfağı ve arka bahçe havuzu olan beş yıldızlı bir ünlü.
Sadece farklı bir dünyaya kaçmıyordum - yaşadığım bir dünyayı inşa ediyordum.
Ve belki de en şaşırtıcı şey? O küçük dijital zaferler önemli olmaya başladı. Sahte hissettirmiyorlardı. Kendim için daha büyük bir şeyi hayal etmeme izin verdiler. Eğer simim kariyerinin zirvesine tırmanabiliyorsa, belki ben de tırmanabilirdim. Eğer aşk, mutluluk ve istikrar bulabiliyorsa, belki ben de kendim için bu şeyleri istemeye iznim vardı.
The Sims'te Sohbet Eden İki Genç Yetişkin
Bugün nörobilim ve psikoloji alanında derecem var. Adımın geçtiği gerçek bir işim var. Artık her gece The Sims oynamıyorum ama etkisi hala benimle.
The Sims'in 25 yıl sürmesinin bir nedeni var. Sadece bir oyun değil - hayal etme, tekrar deneme, hata yapma ve yeniden inşa etme yeridir. Güvenlidir. Nostaljiktir. Ve benim gibi pek çok insan için derinden terapötiktir. Yargılamadan hayal kurmanıza izin verir. Zor olanı nazik bir şey aracılığıyla işlemenize yardımcı olur. Her şey dengesiz hissettirdiğinde size kontrol hissini geri verir.
Eğer hiç oynamadıysanız, aptalca gelebilir. Ama bana göre The Sims bir can simidiydi. Travma sonrası kendimi daha az yalnız hissetmeme yardım etti. Gerçek dünya çok ağır hissettirdiğinde nefes alacak alan verdi. İstediğim hayatın imkansız olmadığını hatırlattı - sadece henüz inşa etmemiştim.
Öyleyse devam edin. Başlatın. İyi bir şey yaratın. Güvenli hissedebileceğiniz bir dünya inşa edin.
Bazen iyileşmenin başladığı yer tam olarak orasıdır.
