Ik had nooit verwacht dat ik een gamer zou worden. Het grootste deel van mijn vroege leven voelden videogames als iets voor anderen. Ik keek hoe mijn zus Marble Blast Gold speelde, puzzels oploste en door levels stuiterde, en dacht… Wat is het nut? Je doet het steeds opnieuw?
Toen sloeg de wereld op zijn kop.
Ik was in het centrum tijdens 9/11. Ik zag de vliegtuigen inslaan. Ik zag de torens vallen. Fysiek kwam ik er oké thuis, maar iets van binnen veranderde. Niet lang daarna ontwikkelde ik OCD. Ik begon dingen te controleren. Wassen. Vermijden. Herhalen. Mijn brein probeerde grip te krijgen op een wereld die zo buiten mijn controle voelde.
En toen kwam The Sims in mijn leven.
Jong meisje speelt The Sims in The Sims (Simception)
Het begon tijdens een zomervakantie. Ik liep de kamer van mijn neven binnen en zag ze ruziën over welke outfit ze een personage op het scherm moesten geven. Het leek op een digitaal aankleedspel, en daar wist ik genoeg van om geïntrigeerd te zijn. Maar toen klikten ze op een knop, het scherm veranderde, en plotseling had dit personage een huis. Een baan. Een leven. Ze had een gezin. We bouwden haar verhaal samen.
Tegen de tijd dat die reis eindigde, had die sim een vol klein leven geleefd. En ik had iets gevonden waarvan ik niet eens wist dat ik het nodig had.
Ik smeekte mijn ouders om The Sims.
Voor degenen die het niet kennen: The Sims is een levenssimulatiespel dat voor het eerst werd uitgebracht in 2000. Het heeft geen levels of eindbazen. Er is geen winnen of verliezen. Je bouwt gewoon levens. Je creëert mensen, huizen, relaties, carrières. De meest recente versie, The Sims 4, werd in 2022 gratis te spelen. The Sims 5 is momenteel in ontwikkeling. Maar toen wist ik alleen dat ik iets had gevonden waardoor ik me… kalm voelde.
The Sims Franchise
Want in het echte leven voelde ik me machteloos. Ik zat vast in patronen en rituelen, en probeerde de wereld bij elkaar te houden. Maar in The Sims had ik geen rituelen nodig. Ik had controle. Ik kon het spel op elk moment pauzeren. Ik kon het behang kiezen, de baan, de stemming. Niets gebeurde tenzij ik het wilde.
En dat was alles.
Naarmate ik ouder werd, bleef het leven veranderen. Scholen veranderden. Mensen kwamen en gingen. Maar The Sims bleef. Het werd mijn constante – de enige plek waar alles logisch was. Op de middelbare school voelde ik me niet thuis. Ik was stil, teruggetrokken. Ik deed niet mee aan clubs omdat ik niet dacht dat ik erbij hoorde. Maar in The Sims kon ik iemand zijn. Een succesvolle kunstenaar. Een briljante wetenschapper. Een vijfsterrenberoemdheid met een prachtige keuken en een zwembad in de achtertuin.
Ik ontsnapte niet alleen naar een andere wereld – ik bouwde er een waar ik in wilde leven.
En misschien wel het meest verrassende? Die kleine digitale overwinningen begonnen ertoe te doen. Ze voelden niet nep. Ze gaven me toestemming om grotere dingen voor mezelf te bedenken. Als mijn sim naar de top van haar carrière kon klimmen, kon ik dat misschien ook. Als ze liefde, geluk en stabiliteit kon vinden, mocht ik die dingen misschien ook voor mezelf willen.
Twee jongvolwassenen praten in The Sims
Vandaag heb ik een diploma in neurowetenschappen en psychologie. Ik heb echt werk waar mijn naam op staat. Ik speel The Sims niet meer elke avond, maar de impact ervan is nog steeds bij me.
Er is een reden dat The Sims 25 jaar heeft bestaan. Het is niet zomaar een spel – het is een plek om te fantaseren, om het opnieuw te proberen, om fouten te maken en opnieuw op te bouwen. Het is veilig. Het is nostalgisch. En voor veel mensen zoals ik is het diep therapeutisch. Het laat je dromen zonder oordeel. Het helpt je te verwerken wat moeilijk is door iets zachts. Het geeft je een gevoel van controle terug wanneer al het andere onzeker voelt.
Als je het nog nooit hebt gespeeld, klinkt het misschien gek. Maar voor mij was The Sims een reddingslijn. Het hielp me me minder alleen te voelen na trauma. Het gaf me ruimte om adem te halen toen de echte wereld te zwaar voelde. Het herinnerde me eraan dat het leven dat ik wilde niet onmogelijk was – ik had het alleen nog niet gebouwd.
Dus ga je gang. Start het op. Creëer iets goeds. Bouw een wereld waar je je veilig kunt voelen.
Soms begint genezing precies daar.
