The Last Train: Baquedano, geregisseerd door Diego Alonso Gajardo, is een first-person psychologische horrorgame die een bekende dagelijkse activiteit transformeert tot een bron van spanning. Het uitgangspunt is simpel: val in slaap in de metro, word wakker aan het einde van de lijn, en realiseer je dat het station verlaten is. Vanaf daar bouwt de game een compacte maar gefocuste horrorervaring op die leunt op sfeer, geluidsontwerp en omgevingsverhalen in plaats van actievolle confrontaties.
In plaats van spelers te overweldigen met constante dreigingen, houdt The Last Train: Baquedano zijn scope beperkt en weloverwogen. De setting, geïnspireerd op echte metro-infrastructuur, verankert de ervaring in iets herkenbaars, waardoor de rustige momenten net zo belangrijk zijn als de schrikmomenten. Het resultaat is een game die meer aanvoelt als een interactieve psychologische thriller dan een traditionele survival horror titel.
De toon zetten door isolatie
Het verlaten station is het sterkste punt van de game. Perrons, tunnels, controlekamers en onderhoudstunnels worden met genoeg realisme gepresenteerd om geloofwaardig aan te voelen zonder visueel rommelig te worden. De belichting is ingetogen, waardoor spelers vaak moeten vertrouwen op schaduwen en geluid om hun omgeving te begrijpen. Deze aanpak geeft het station een gevoel van permanentie, alsof het leven er simpelweg is gestopt in plaats van dat de ruimte is gebouwd voor horror.
Audio speelt een grote rol in het versterken van de isolatie. Verre echo's, bewegende voetstappen en omgevingsgeluiden leiden de aandacht van de speler zonder opdringerige aanwijzingen. De game gebruikt stilte effectief, waardoor lange periodes van stilte onrust opbouwen voordat er beweging wordt geïntroduceerd. Dit tempo helpt de spanning te handhaven, zelfs als er niets duidelijks gebeurt, wat veel van het psychologische gewicht verklaart.
Herkenning omzetten in ongemak
Een van de ongebruikelijkere ontwerpkeuzes in The Last Train: Baquedano is het gebruik van Tung Tung Sahur, een figuur die wijd bekend is uit de internetcultuur. In de meeste contexten wordt het personage geassocieerd met humor of absurditeit, maar hier wordt die bekendheid getransformeerd tot iets dreigends. Het zien van een herkenbare aanwezigheid in een verlaten, stil station creëert een gevoel van contradictie dat de psychologische toon van de game voedt.
In plaats van te vertrouwen op constante jump scares, bouwt de game angst op door anticipatie. Weten dat er iets in de buurt is, het horen voordat je het ziet, en het herkennen als iets dat daar niet thuishoort, dragen allemaal bij aan de spanning. Het gaat minder om schokken en meer om bewustzijn, wat aansluit bij de algehele focus van de game op mentale druk in plaats van actie.
Verkenning als kernmechanisme
Gameplay in The Last Train: Baquedano draait om beweging, observatie en lichte puzzeloplossing. Spelers worden aangemoedigd om voorzichtig te verkennen, zijruimtes en verborgen gebieden te controleren op aanwijzingen die hinten naar wat er met het station is gebeurd en waarom de speler er is. Er is geen zwaar vechtsysteem, wat de aandacht richt op de omgeving en het verhaal in plaats van op mechanische complexiteit.
Omgevingsverhalen dragen het grootste deel van de narratieve last. Objecten, notities, het ontwerp van de indeling en audiocues bieden fragmenten van informatie zonder alles uit te spellen. Deze aanpak stelt spelers in staat om gebeurtenissen zelf te interpreteren, wat goed past bij de structuur van psychologische horror. De game vraagt spelers om aandachtig te zijn in plaats van reactief, wat het idee versterkt dat overleven meer afhangt van bewustzijn dan van snelheid.
Spanning behouden zonder overcomplicatie
The Last Train: Baquedano houdt zijn systemen opzettelijk eenvoudig. Beweging, interactie en stealth-achtige gedrag vormen de basis van het spel. In plaats van spelers krachtige tools te geven, beperkt de game opties, wat de kwetsbaarheid vergroot en besluitvorming betekenisvoller maakt.
Deze terughoudendheid werkt in het voordeel van de game. Door confrontaties geen actiesequenties te laten worden, blijft de focus op tempo en sfeer. Spelers worden niet aangemoedigd om gevaar direct te confronteren, maar om het te observeren, te vermijden en te begrijpen. Die ontwerpkeuze ondersteunt de toon van psychologische horror, waarbij angst voortkomt uit het gevoel klein te zijn in een grote, onbekende ruimte.
Meerdere uitkomsten en narratieve interpretatie
De game bevat vier verschillende eindes, die elk worden gevormd door hoe spelers de omgeving verkennen en ermee interageren. Deze eindes veranderen niet zomaar een laatste scène, maar voegen context toe aan wat het station vertegenwoordigt en wat er daadwerkelijk is gebeurd tijdens de reis.
Deze structuur stimuleert herspeelbaarheid zonder de ervaring op te vullen. Spelers die terugkeren, kunnen extra lagen van betekenis ontdekken in plaats van identieke inhoud te herhalen. Het verhaal wordt duidelijker met elke uitkomst, maar het verwijdert nooit volledig de ambiguïteit, wat past bij de thema's van onzekerheid en perceptie van de game.
Een gefocuste indie horror-ervaring
The Last Train: Baquedano is ontworpen om kort en geconcentreerd te zijn. Het streeft er niet naar om te concurreren met grootschalige horrorgames, maar biedt in plaats daarvan een afgebakende ervaring die prioriteit geeft aan sfeer en verhalen boven lengte. De metro-setting werkt omdat het dicht bij het dagelijks leven staat, en het plaatsen van horror in zo'n ruimte maakt de ervaring herkenbaarder.
De game mixt ook subtiele humor en culturele verwijzingen in zijn spanning zonder de immersie te doorbreken. In plaats van angst te overdrijven, behandelt het horror als iets dat natuurlijk groeit uit routineuze ruimtes en bekende gedragingen. Die gegronde aanpak geeft de ervaring een moderne identiteit binnen het indie horror-landschap.
Laatste gedachten
The Last Train: Baquedano slaagt door minder te doen in plaats van meer. Het vermijdt zware mechanica en spektakel ten gunste van tempo, omgevingsverhalen en psychologische druk. Het verlaten metrostation voelt authentiek aan, het gebruik van bekende internetcultuur voegt een ongebruikelijke laag van ongemak toe, en de meerdere eindes bieden narratieve diepte zonder te lang te duren.
Voor spelers die de voorkeur geven aan sfeervolle, first-person psychologische horror boven gevechtsgedreven survivalgames, biedt The Last Train: Baquedano een gefocuste ervaring die een simpele reis transformeert in een rustige, verontrustende tocht.
Bekijk zeker onze artikelen over de beste games om te spelen in 2026:
Best Nintendo Switch Games for 2026
Best First-Person Shooters for 2026
Best PlayStation Indie Games for 2026
Best Multiplayer Games for 2026
Most Anticipated Games of 2026
Top Game Releases for January 2026
Veelgestelde Vragen (FAQ)
Wat voor soort game is The Last Train: Baquedano?
The Last Train: Baquedano is een first-person psychologische horrorgame gericht op verkenning, sfeer en omgevingsverhalen in plaats van gevechten.
Waar speelt The Last Train: Baquedano zich af?
De game speelt zich af in een verlaten metrostation, geïnspireerd op echte stedelijke OV-ruimtes, met de nadruk op isolatie en realisme.
Heeft The Last Train: Baquedano gevechten?
Er is geen traditioneel vechtsysteem. Spelers vertrouwen op beweging, observatie en het vermijden van gevaar in plaats van het bevechten van vijanden.
Hoe lang is The Last Train: Baquedano?
Het is ontworpen als een korte, gefocuste indie horror-ervaring, bedoeld om in één sessie te worden voltooid, met herspeelwaarde door meerdere eindes.
Hoeveel eindes heeft The Last Train: Baquedano?
De game bevat vier verschillende eindes, beïnvloed door verkenningskeuzes en interacties tijdens de ervaring.
Welke platforms ondersteunen The Last Train: Baquedano?
The Last Train: Baquedano is beschikbaar op Xbox Series X|S en Xbox One.
Is The Last Train: Baquedano geschikt voor fans van psychologische horror?
Ja. De game legt de nadruk op spanning, sfeer en narratieve interpretatie, waardoor het zeer geschikt is voor spelers die houden van psychologische en sfeervolle horror boven actievolle gameplay.
