De dag waar ik reikhalzend naar had uitgekeken, was eindelijk aangebroken – mijn kans om Infinite Victory van dichtbij te bekijken. Navigerend door de drukke menigte op Gamescom, baande ik me een weg naar de Immutable X-bus, een opvallende rode dubbeldekker met een kolossaal spandoek dat over de zijkant was gespannen.
Terwijl ik de imposante bus in Londense stijl naderde, met een kolossaal spandoek met de naam van de game over de zijkant, borrelde mijn opwinding op. Mijn hart klopte sneller van anticipatie, en mijn handen tintelden van een mix van zenuwen en enthousiasme. Een vriendelijk Teamlid van Infinite Victory begroette me bij de ingang, hun glimlach was aanstekelijk. "Wil je onze game spelen?" vroegen ze. Ik kon mijn opwinding nauwelijks bedwingen toen ik met een volmondig "Ja!" antwoordde. Daarmee werd de felbegeerde Steamdeck in mijn gretige handen geplaatst, en ik was klaar om mijn reis naar Infinite Victory te beginnen.
Bij het opstarten van de game was ik blij te ontdekken dat de beelden de teasers en trailers die eraan voorafgingen waarmaakten. De presentatie van de game was vloeiend en stijlvol, en leverde precies wat beloofd was zonder overdrijving. Mijn eerste ervaring met de game was bevredigend. Het bood een intuïtieve en plezierige gameplay-ervaring. De snelle actie en de flitsende manoeuvres van de personages hielden me geboeid, hoewel het me niet helemaal op het puntje van mijn stoel kreeg.
Wat me aangenaam verraste, was de diversiteit van de game. Hoewel basketbal het hoofdevenement was, was Infinite Victory niet tevreden met slechts één sport. Hints van verschillende sporten werden slim in de gameplay verwerkt. Hockey, voetbal, honkbal – ze verschenen allemaal, naadloos vermengd in de chaos op het veld. Het was een heerlijke verrassing, die een extra laag plezier toevoegde aan een toch al opwindende ervaring.
Na een paar wedstrijden realiseerde ik me dat Infinite Victory het potentieel had om boeiend te zijn, maar ik rukte me met tegenzin los om andere enthousiaste gamers hun kans te geven.
Infinite Victory had mijn verwachtingen waargemaakt zonder ze met sprongen te overtreffen. Het maakte me nieuwsgierig en wilde meer verkennen, en bood een veelbelovende start voor wat een boeiende game-ervaring zou kunnen zijn. Mijn eerste gameplay-sessie, hoewel niet verbluffend, was ongetwijfeld een succes, waardoor ik reikhalzend uitkeek naar hoe de game zou evolueren bij de officiële release. Infinite Victory had zich ten doel gesteld een meeslepende ervaring te leveren, en het leek goed op weg om dat doel te bereiken.
Vergeet niet om je NU aan te melden en te pre-registreren via de website van de game om deel te nemen aan de aankomende Closed Playtest.