De echte vraag die boven High on Life 2 hangt, is niet of Squanch Games een vervolg kon maken zonder Justin Roiland, maar of ze dezelfde anarchistische energie konden vastleggen en konden bewijzen dat het niet slechts de visie van één persoon was. Vijftien uur later is het antwoord verrassend duidelijk: dat kunnen ze zeker, ook al struikelt de uitvoering op plekken waar het origineel dat niet deed.
The G3 Killer returns for round two
Gameplay: ADHD Shooter Design Dat Werkelijk Werkt
High on Life 2 verspilt geen tijd om je terug in de chaos te storten. De eerste vijf minuten zijn enkele van de meest chaotische en unieke "tutorial"-ervaringen die ik in jaren heb gespeeld, omdat ze je direct in de actie dumpen met een snelle tutorial die evenveel een samenvatting als een intentieverklaring is; het spel gaat snel en verwacht dat je bijblijft. Je bent nu de G3 Killer, een beroemde premiejager die te maken heeft met Rhea Pharmaceuticals, dat probeert mensen wettelijk te classificeren als vee. Het is absurd, het is over-the-top, en het werkt omdat het spel volledig vasthoudt aan zijn premisse.
De kernlus draait om het verkennen van semi-open werelden vol met verhaalmissies, zijmissies en omgevingspuzzels. Wat het laat klikken, is de variëteit; het ene moment los je een moordmysterie op een cruiseschip op, het volgende moment treed je op als stand-up comedian in een alienclub, en dan bevind je je plotseling diep in een escape room-zijmissie die veel verder gaat dan je had verwacht. Het spel gooit constant nieuwe scenario's naar je toe, en het tempo van deze activiteiten werkt grotendeels.
Sla de nevencontent niet over. Enkele van de beste grappen en meest creatieve scenario's verbergen zich in optionele missies die exploratie belonen.
Het schieten voelt merkbaar strakker aan dan in het origineel. Je pratende wapens blijven het middelpunt, elk met duidelijke persoonlijkheden en mechanieken die aanmoedigen om ertussen te wisselen. Het parkoursysteem krijgt ook een zinvolle upgrade; beweging voelt sneller en responsiever aan, waardoor het verkennen echt plezierig wordt in plaats van alleen functioneel. Je zult gebieden opnieuw bezoeken met nieuwe vaardigheden om eerder geblokkeerde secties te bereiken, wat het leveldesign daadwerkelijk diepte geeft.
Dat gezegd hebbende, worstelt het spel met scope management. Recensies vermelden consequent dat het "groter en toch kleiner" aanvoelt, uitgebreid op sommige gebieden terwijl het op andere meer beperkt is. De ambitie is zichtbaar, maar ook de naden waar Squanch Games zich buiten hun huidige capaciteiten hebben uitgestrekt.
Kleurrijke Chaos Met Technische Haperingen
Visueel behoudt High on Life 2 de levendige, cartooneske esthetiek die het origineel definieerde. De alienwerelden knallen met kleur en creatief design, van congrescentra tot farmaceutische faciliteiten die eruitzien alsof ze zijn ontworpen door iemand die te veel Rick and Morty heeft gekeken, wat, laten we eerlijk zijn, precies de sfeer is waar ze naar streven.
Maar hier tonen zich de barsten. Meerdere recensies vermelden polishproblemen en technische problemen die niet zouden mogen bestaan in een release uit 2026. Prestatie-inconsistenties duiken op verschillende hardware op, en hoewel niets game-breaking is, trekken deze ruwe randjes je uit de ervaring net wanneer het spel zijn vaart krijgt.
Het geluidsontwerp verdient lof voor het perfect vastleggen van de chaotische komedietoon. Je wapens zwijgen nooit, NPC's gooien constant grappen naar je toe, en de stemacteurs committeren zich volledig aan de rol. Als je het constante gebabbel van het eerste spel irritant vond, zal niets hier je mening veranderen. Als je het geweldig vond, krijg je meer van wat werkte met betere schrijfkwaliteit erachter.
Absurdistische Humor Die Werkelijk Landt
Hier bewijst High on Life 2 de twijfelaars ongelijk. Zonder Roiland, kon Squanch Games de komische stem behouden? Het blijkt van wel, en misschien wel beter dan voorheen. Het schrijven voelt gefocuster aan, de grappen landen consistenter, en de wereldopbouw creëert een verenigd absurdistisch universum in plaats van slechts een verzameling willekeurige grappen.
Stand-up comedy as game mechanic
Het hoofdplot over farmaceutische bedrijven die proberen mensen als drugs te classificeren, klinkt belachelijk op papier, maar het spel gebruikt het als een raamwerk voor scherpe sociale commentaar verpakt in dick jokes en absurdistische humor. Het is slim zonder prekerig te zijn, grappig zonder alleen te vertrouwen op schokeffecten. Eén recensie beschreef het als "een strijd tegen Big Pharma" die "precies wat de dokter voorschreef" is, en dat soort thematische coherentie toont echte groei van het schrijversteam.
Ter context, als je de eerste High on Life hebt gespeeld, weet je wat je qua toon kunt verwachten. Dit vervolg verfijnt die formule zonder te breken met wat het werkte. De speelduur van 15 uur voelt passend aan, lang genoeg om zijn ideeën te ontwikkelen zonder te lang te blijven hangen.
Oordeel: Komedie Goud Met Ruwe Randjes
High on Life 2 slaagt waar het er het meest toe doet: het is oprecht grappig, mechanisch verbeterd, en bewijst dat Squanch Games kan leveren zonder hun controversiële medeoprichter. Het uitgebreide arsenaal voelt geweldig aan, de parkoursystemen werken beter, en het leveldesign beloont exploratie op zinvolle manieren. Wanneer het klikt, lach je terwijl je bevredigende gevechtsscènes uitvoert in creatieve scenario's.
Maar die technische problemen en pacingproblemen zijn geen kleine voetnoten. Het zijn echte nadelen die voorkomen dat dit de definitieve komische shooter-ervaring wordt die het had kunnen zijn. Het spel voelt als een studio die net buiten hun bereik reikt, iets ambitieus levert dat nog een paar maanden polish nodig had.
Als je het type speler bent dat humor en creativiteit waardeert boven technische perfectie, levert High on Life 2 precies wat je wilt. Als je games nodig hebt die tot een spiegelglans zijn gepolijst, zullen de ruwe randjes je frustreren. Voor iedereen die van het eerste spel genoot en meer van die chaotische energie wil met zinvolle verbeteringen, is dit een gemakkelijke aanbeveling ondanks zijn gebreken. Het is niet perfect, maar het is precies het soort vreemde, grappige, creatieve shooter dat de industrie meer nodig heeft.
