Borderlands 4 voelt als een koerscorrectie, die de serie weer op het juiste spoor zet na de verdeelde ontvangst van Borderlands 3. Het eerste wat opvalt, is hoe goed het aanvoelt om te spelen. Schietactie is altijd de kern van de serie geweest, en hier is het op zijn sterkst. Wapens zijn gevarieerder en fantasierijker, met een strakkere focus op het uniek maken van elk wapen in plaats van spelers te overweldigen met eindeloze maar vergeetbare drops.
De nieuwe bewegingsmechanismen – glijden, grijpen en muurlopen – voegen niet alleen mobiliteit toe, ze breiden ook uit hoe gevechtsarena's functioneren. Gevechten zijn sneller, verticaler en flexibeler, waardoor spelers kunnen experimenteren met verschillende benaderingen op manieren die de serie nog nooit echt heeft ondersteund.
Gameplay
De Vault Hunters profiteren ook van deze ontwerpverschuiving. Elk van de vier heeft een gedefinieerde stijl die onmiddellijk onderscheidend aanvoelt, maar wat hen echt doet opvallen, is hoe levensvatbaar ze blijven gedurende de campagne. Of je nu kiest voor solo spelen of meedoet in co-op, er is geen "verkeerde keuze", en de skill trees zijn breed genoeg om echte experimenten aan te moedigen. Builds zijn gemakkelijker te respecen en on-the-fly af te stemmen, zodat je constant aanpassingen maakt op basis van de buit die je vindt en de confrontaties die je tegenkomt. Gecombineerd met de sterk verbeterde lootbalans, creëert dit een feedbackloop waarin gevechten, ontdekking en progressie op natuurlijke wijze in elkaar overlopen.
Kairos, de nieuwe setting, is zowel een van de grootste sterke punten als een van de zwakke punten van het spel. De verschuiving naar een meer naadloze, open wereld geeft het avontuur een sterker gevoel van omvang, en wanneer het werkt, voelt het als een ware speeltuin. Verkenning is lonend, met zijmissies weggestopt in hoeken, omgevingspuzzels en vijandelijke bolwerken die je dwingen je uitrusting aan te passen. Maar de enorme omvang van de wereld werkt vaak tegen. Vulmissies en respawnende mobs rekken de speeltijd op zonder veel toe te voegen aan de ervaring, en na een tijdje begint de cyclus van "gebied leegmaken, buit verzamelen, doorgaan naar het volgende" opgevuld aan te voelen. Dit pacingprobleem is meer merkbaar later in de campagne, wanneer nieuwe vijandelijke types niet meer verschijnen en gerecyclede confrontaties de opwinding van ontdekking vervangen.
De verhaallijn is echter waar Borderlands 4 het meest struikelt. Na de luide en controversiële schurken van Borderlands 3, kiest Gearbox voor een veiligere, meer ingetogen route. De Timekeeper wordt opgebouwd als een mysterieuze kracht die gebeurtenissen manipuleert, en hoewel zijn aanwezigheid intrigerend is, wordt hij nooit het soort schurk dat je graag confronteert. Hij voelt meer functioneel dan memorabel.
De ondersteunende cast mist ook sprankeling. Claptrap's ingetogen rol vermijdt een deel van de irritante humor uit het verleden, maar het maakt hem ook gedempt. Terugkerende gezichten zijn te dun verspreid om het narratieve gewicht te dragen, en de nieuwe verzetsstrijders vallen vaak in vergeetbare archetypen. Het schrijven is nog steeds doorspekt met grappen en absurde momenten, maar het heeft moeite om humor in balans te brengen met momentum, waardoor de campagne ongelijkmatig aanvoelt.
Review
Toch is Borderlands 4 onmiskenbaar leuk als je het beoordeelt op de gameplay van moment tot moment. Weinig shooters kunnen tippen aan de voldoening van het verscheuren van hordes vijanden met een perfect afgestelde build en het vinden van buit die verandert hoe je je volgende gevecht aanpakt. Co-op blijft een hoogtepunt, en Gearbox blijft verfijnen hoe schaling werkt, zodat spelers van verschillende niveaus kunnen meedoen zonder de voortgang te verstoren. Zelfs met zijn zwakkere verhaal en af en toe overbodige elementen, draagt de cyclus van gevechten en het jagen op buit het spel verder dan de tekortkomingen van het verhaal zouden suggereren.
Borderlands 4 mag de franchise dan niet opnieuw uitvinden, het vertegenwoordigt wel een stabiliserende factor. Het snoeit een deel van de overtolligheid weg die Borderlands 3 verzwaarde, terwijl het de kernsystemen verbetert om spelers eraan te herinneren waarom de serie in de eerste plaats zijn niche heeft veroverd. Het is niet foutloos, maar voor degenen die de mix van chaotische schietactie en buitgedreven progressie waarderen, levert het genoeg om de serie relevant te houden in een steeds drukker wordende shooter-ruimte.
